2

Expressie van een dirigent

In de pauze tussen de lessen is het vaak een vrolijke boel. Soms heeft iemand iets leuks te vertellen, iets geks of een ervaring met een koor of orkest, maar heel vaak gaan de lessen gewoon door.

Zo hadden we laatst een voortzetting over de expressie die een dirigent moet tonen.

Wat was het geval?

De docent was in zijn les met de koordirigenten begonnen aan koralen van Bach. Met name de koralen die in de Mattheus Passion voorkomen. Iedereen kent natuurlijk het ‘O Haupt voll Blut und Wunden‘. Zeker de koordirigenten. Een partituur was niet nodig, want iedereen kan de melodie zingen. En zo geschiede.

Willem was het gewillige slachtoffer die het koraal wel eventjes zou dirigeren. Nu is Willem een type die nergens bang voor is, zonder problemen plat op zijn bek gaat en dan vrolijk weer opstaat. Hij leidt al een paar jaar twee kerkkoren, heeft ergens ooit een cursusje gedaan, maar voelt wel dat hij nu eindelijk eens het vak onder de knie moet krijgen, ander wordt het nooit wat met hem voor hij in het verpleegtehuis zit.

Willem strekte zijn enorme armen uit, alsof hij de volledig gevulde Grote Kerk van Goes moest dirigeren, keek vriendelijk glimlachend naar zijn medestudenten en gaf de opslag.

Halverwege het eerste couplet is hij niet gekomen.

‘Willem, waar gaat de tekst over?’ vroeg de docent.

‘Ja, och, nu je het zegt..”

‘Nou zeg het dan eens,’ drong de docent aan.

‘Over het bebloede gelaat van Christus.’

‘Precies. Dat wil ik dan ook zien in jouw gelaat.’

‘Dat is lastig,’ zei Willem.

‘Natuurlijk is dat ongemakkelijk, maar lastig is het niet.’

En te midden van de koffiedrinkende studenten, waarvan een enkeling een krakeling at,

demonstreerde de docent met een van pijn vertrokken gezicht hoe hij dit koraal zou dirigeren.

‘Ze moeten aan je gezicht zien wat je bedoelt’ zei hij.

Toen was het even stil.